دهانت را می بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم

دلت را می جویند مبادا شعله ای در آن نهان باشد

    روزگار غریبی است نازنین   

و عشق را کنار تیرک چراغ بند تازیانه می زنند

به اندیشیدن خطر مکن روزگار غریبی است

آنکه بر در می کوبد شب هنگام به کشتن چراغ آمده است 

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

Can you forgive me again?

I don't know what I said

But I didn't mean to hurt you

I heard the words come out

I felt like I would die

It hurt so much to hurt you

Then you look at me

You're not shouting anymore

You're silently broken

I'd give anything now

to hear those words from you

Each time I say something I regret I cry "I don't want to lose you."

But somehow I know that you will never leave me, yeah.

'Cause you were made for me

Somehow I'll make you see

How happy you make me

I can't live this life

Without you by my side

I need you to survive

So stay with me

You look in my eyes and I'm screaming inside that I'm sorry.

And you forgive me again

You're my one true friend

And I never meant to hurt you

_{یک مربی حیوانات سیرک ، میتواند با نیرنگ بسیار ساده ای بر فیل ها غلبه کند : وقتی فیل هنوز کودک است ، یک پایش را به تنه ی درختی می بندد . فیل بچه ، هرچه هم تقلا کند ، نمیتواند خودش را آزاد کند . اندک اندک به این تصور عادت می کند که تنه ی درخت از او نیرومندتر است .
هنگامی که بزرگ میشود و قدرت شگرفی می یابد ، تنها کافی است یک نفر طنابی دور پای فیل گره بزند و او را به یک نهال ببندد . فیل تلاشی برای آزاد کردن خودش نمیکند .
همچون فیل ها ، پاهای ما نیز اغلب اسیر بندهای شکننده اند .
اما از آنجا که هنگام کودکی به قدرت تنه ی درخت عادت کرده ایم ، شهامت مبارزه را نداریم . بی آنکه بفهمیم تنها یک عمل متهورانه ی ساده برای دست یافتن ما به آزادی کافی است .}

روزی از بیابان گذر میکردم چشمم به تکه سنگی فتاد که برروی ان نوشته بود

اگرجوانی عاشق شد چه کند؟ نوشتم:صبرکند

باردیگر بربیابان گذرم افتاد ودیدم زیر جمله من نوشته بود

اگرصبرنداشت چه کند؟ نوشتم :به دونبال عشقش برود

بار دیگرزمانه مرا به ان بیابان رساند جمله دیگر دیدم

اگر عشقش یار گرفته بود چه کند؟ نوشتم:بمیرد

سالها گذشت روزی از ان بیابان گذر میکردم دیدم که این بار نوشته ای نبود

بلکه جوانی در کنار تکه سنگ خوابیده بود اما بی جان

خواب رویای فراموشیهاست !

خواب را دریابم ،
که در آن دولت خاموشیهاست .

من شکوفایی گلهای امیدم را در رویاها می بینم ،

و ندایی که به من می گوید :
                                     گرچه شب تاریک است 
                                                                    دل قوی دار
                                                                                   سحر نزدیک است
            

روی برگهای زرد پاییزی کوچه قدم می زدم و با هر قدمی اشکی به خاطر گذشته ... از دست داده ام فرو می ریختم . تنها قلب شکسته ام می دانست چه غمی دارم . هر گاه به یاد می آورم که چگونه مرا شکستند آتش دنم برپا می شود و من بر خلاف آنچه که درونم است ساکت و آرام به حرکت ادامه می دهم .

من آن برگ پاییزی بودم که از درخت جدا شد و حتی باغبان هم به من نگاه نکرد .

من آن پرستوی شکسته بالی بودم که از کوچ پرستو ها عقب ماندم و اینک در سرمای زمستان تنهای تنها برای بال شکسته ام آواز می خوانم . آوازی که آنرا حتی یکی از انسانها حتی یکی از آنها نشنید و اگر شنید درک نکرد .((وای بر من)) همه جا شب است . نه ستاره ای نه نوری تنها صدایی از دور دست می آید . نه این نیز نوعی سراب است .

باغبان قصه ها می گفت .........

از صدای خیال نباید باور کرد . باید بروم . انگار در این کوچه خلوت جز من کس دیگری نیز هست . جلوتر می روم چشمانش حلقه زده . دستهایش از شدت سرما کبود شده است . دستکشی را که دارم در دستش می کنم . پالتو را نیز به او می دهم . آری حالش خوب می شود . از کنارش می گذرم و به راه خود ادامه می دهم .

دیگر کوچه ای نمانده . اینجا انتهای شهر است . وارد بیابان می شوم . آنطرفتر درختی است . پیش او می روم با تمام غمهایم به او تکیه می زنم گریه ای می کنم . صدایی از آن به گوشم می رسد . برای اولین بار است که احساس سبکی می کنم . خودم را دیدم آرام کنار درخت آرمیده بودم .

                                                     آری من مرده بودم !!!!!

 گفتم خرابت می شوم ...  گفتی تو آبادی مگر

  گفتم ندادی دل به من ... گفتی تو جان دادی مگر

  گفتم از کویت می روم ...  گفتی تو آزادی مگر

  گفتم فراموشم نکن ...  گفتی تو در یادی مگر

 گفتم خاموشم سالها ...  گفتی تو فریادی مگر

همیشه افرادی هستند که تو را می آزارند با این حال همواره به دیگران اعتماد کن و فقط مواظب باش به کسی که تو را آزرده دوباره اعتماد نکنی...

               نه دلم که دلبری دارد              
نه دلی که دلبرش باشم 
نه عذاب عشق را هرگز
به دو چشم خویشتن دیدم
   نه ثواب عاشقی هرگز 
   بوجود خویشتن یابم     
منم آن پروانه ی آزاد 
   که نه شمعی به برش دیده 
    نه آن گل را که شبنم ها
  به گلبرگش بیاویخته
منم آن نسیم آزادی  
   که نه پیغامی به خود دارم
و نه هرگز عابری بودم
    به در کشته ی معشوقی
منم آن آزاده ی آزاد 
که نه در بند قفسم اینجا 
     و نه در قید هوا هرجا
ولی آنم که دلبری دارد    
  همه دلبران عاشقان درگاهش

از خدا آموختم که همه چیز حتی معشوقه ام را به خاطر خدا دوست بدارم .

هرگاه به هر چیز بیشتر از خدا اهمیت دادی آنرا از دست خواهی داد حتی معشوق